Corona

Author Archives : Hans

Corona

“Auto staat weer voor de deur. Goede reis!” app ik de klant, als ik weer thuis ben. Samen met zijn echtgenote gaat hij 2 maanden op familiebezoek naar Nieuw-Zeeland. Wat een heerlijk vooruitzicht! Maar ook ik mag niet klagen. Ook wij wilden er even tussenuit en ik had in de steeds voller wordende agenda van de komende maanden nog een gaatje van 11 dagen. Hanneke dacht aan een Waddeneiland en ik zag een aanbieding voor Curaçao, ook een eiland …. Wat een luxe dat we dit kunnen doen! En De Wereld Draait Door, al werd het einde van dit programma wel aangekondigd. Tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de Basiliek-/Peperbuswachters wordt ons begin februari verteld, dat 2019 een topjaar was qua bezoekers en inkomsten (bestemd voor onderhoud van de kerk) en dat we dit in 2020 willen proberen te overtreffen. Bij de voetbalacademie van PEC Zwolle is er wel een probleem. Er zijn 2 gastheren uitgevallen, dus dat betekent extra diensten draaien. Bij toneel zijn we druk aan het oefenen voor onze uitvoeringen van eind april, wat hebben we een geweldig leuk stuk dit jaar! En zelfs PEC Zwolle pakt weer punten in de vaderlandse voetbalcompetitie. De wereld draait door, dit wordt een mooi jaar! We hebben onze reis naar Schotland in mei samengesteld, ik ga in april voor de eerste keer naar de Matthaus Passion en we hebben kaartjes voor diverse voorstellingen. Daarnaast hebben we ons weer ingeschreven voor de 4-Daagse van Nijmegen (voor de eerste keer 4x 30km)! De wereld draait door, dit wordt een top jaar! In 2020 vieren we 75 jaar bevrijding, wat is het heerlijk om in vrijheid te kunnen gaan en staan waar we willen! Verder zijn er nog o.a. de Formule 1 in Zandvoort, het Eurovisiesongfestival in Rotterdam, het EK-voetbal deels in Amsterdam en de Invictus Games in Den Haag. De wereld draait door, dit wordt een prachtig jaar! En dan vergeet ik ook nog de Olympische Spelen in Tokyo.

In China is in december weliswaar een virus uitgebroken, maar dat is heel ver weg …… en zal zo’n vaart niet lopen.
Vorige week vrijdag kreeg ik een mail van de klant. Gezien de situatie in Europa proberen ze nog iets langer weg te blijven, een paar uur later gevolgd door een nieuw bericht, dat het omboeken niet gelukt is en ze maandag om 06.45 uur arriveren op Schiphol. “Geen probleem!” antwoord ik, wetende dat dit voorlopig mijn laatste rit is tot mei. Wat is er in een paar weken veel veranderd! Niets is meer vanzelfsprekend! Onze agenda’s zijn weer helemaal leeg en samen volgen we het nieuws, waarbij elke dag weer verdergaande maatregelen worden afgekondigd. De wereld staat even stil voor iedereen! Ik moet denken aan de woorden van mijn vader: “Jongen, kijk altijd naar de mensen, die het slechter hebben dan jij!” En zo is het! Ik mag niet klagen en doe dat ook niet! Mijn gedachten gaan uit naar hen, die wel afhankelijk zijn van hun werk c.q. inkomsten in deze tijden van onzekerheid! Maar zeker ook naar de mensen, die er voor zorgen dat de wereld deze dagen wel doordraait! Respect en sterkte allemaal!

Autokleur

Als ik bij de klant arriveer, zit hij op zijn mobiel te kijken waar ik de Jaguar I-Pace straks kan laden. Heen en weer zonder opladen gaat vandaag niet lukken, mede gezien het feit, dat we op de terugweg nog moeten omrijden. Ik heb echter ook mijn huiswerk gedaan en vertel hem, dat er een snellader staat in de omgeving van het Louwman Museum. “Dat is nog dichterbij dan degene , die ik had gevonden!” zegt hij verbaasd. Er wordt mij koffie aangeboden, maar aangezien dit de eerste keer is, dat ik in de volledig elektrische Jaguar rijd, verkies ik de autosleutels boven de koffie.

“Mooie kleur!” zeg ik tegen de klant, als we onderweg zijn. Persoonlijk houd ik wel van deze kleur, maar deze past niet bij iedere auto. “Mijn zoon heeft dezelfde auto, maar dan een grijze en die wil nu ruilen!” zegt hij met een big smile op zijn gezicht. Kleuren van auto’s, het blijft iets aparts. Zo heb ik een oud-collega, die alleen maar een rode auto wil(de) hebben en dat terwijl deze kleur erg gevoelig is en snel verkleurt. De populairste kleur in 2020 is wederom grijs. Eén op de drie auto’s heeft deze kleur, gevolgd door zwart. Samen met wit vormen zij de neutrale kleuren. Ze vallen weinig op en passen bij een wat ingetogen karakter. Daarnaast zijn het ook de meest zakelijke kleuren. Rode en groene kleuren komen steeds minder vaak voor en de kleur paars staat ‘kleurloos’ onder aan de lijst.

Zelf hebben we een keer een goud/gele auto gehad. Onze Renault Scenic was nooit moeilijk te vinden! Wat zeggen kleuren nu over de eigenaar? Volgens de kleurenpsychologie hebben alle kleuren een eigen betekenis. Koude kleuren zijn blauw, groen en paars. Blauw staat voor rust, vrijheid en betrouwbaarheid, eigenschappen die goed passen bij een fijne auto en bestuurder. Warme kleuren zijn bijvoorbeeld rood, oranje, geel en roze. Deze kleuren zijn vrij opvallend en hebben ieder een eigen karakter. Rood is een wat meer gebruikelijke kleur en staat voor passie en liefde, maar ook voor agressie en snelheid, twee eigenschappen die in het verkeer niet vaak als positief worden ervaren. En goud/geel? Geel is een vrij zeldzame kleur in de autowereld, waarschijnlijk door de opvallende verschijning. Het staat voor humor en vrolijkheid……. hahaha! Volgens mij klopt dat aardig ……

Wie van de drie?

“Hans, kun jij morgenavond nog een klant voor ons ophalen uit Amsterdam? Heen met OV.” Vraagt Pascal Coree aan mij via de app. Ik ben ergens op visite en antwoord dat dit goed is. Als ik thuis ben, blijkt het iets anders te zijn geworden. We gaan met twee chauffeurs naar Amsterdam en bij het huisadres van de klant word ik weer opgepikt. Ik vraag nog even naar de auto van de klant. “Dat is nog niet bekend.” Antwoordt Pascal. Wat blijkt, deze klant is een echte autoliefhebber en heeft voor het dagelijks gebruik de keuze uit een Porsche 911 cabrio, een BMW X7 en een Mercedes Benz AMG G 63.

Bij elkaar hebben deze auto’s zo’n 1400 pk! OMG…. wat een geweld! Dat wordt dus sowieso smullen voor deze jongen! Ik schat in, dat in de winterperiode de Porsche wel in de garage blijft staan, dus blijven er nog twee geweldenaren over. De volgende avond rijden Daniël en ik naar onze hoofdstad. De klant heb ik al eerder via de app laten weten, dat ik hem rijd. Vlak voordat we arriveren, krijg ik een berichtje van de autoliefhebber: “Als je er bent, even een seintje geven. Binnen mag je wat drinken.” Op de parkeerplaats staat geen Porsche, geen BMW X7, maar steekt wel de Mercedes Benz boven alle andere auto’s uit. Als we het restaurant binnen lopen, wordt ons koffie aangeboden, maar Daniël en ik staan beiden te popelen om naar de auto te gaan. Even later kwijlen we bij en in de auto ….. en rijd ik deze naar de ingang van het restaurant. Wat een gevaarte. Bij Defensie hebben we ook de G-klasse, maar dan zonder “klasse” …… Daniel, die vanavond invalt en tegenwoordig op kantoor werkt, raakt niet uitgesproken over de auto.

Als ik hem vraag of hij misschien wilt rijden, hoeft hij niet lang na te denken ….. Zijn ogen beginnen te glimmen als een kleine jongen, die in de snoepwinkel staat, als ik hem de autosleutels overhandig. Op dat moment komt ook de klant aangelopen en ziet ons beiden nog in de auto zitten. “Ik wil wel graag voorin zitten!” Zegt hij lachend en ik vraag gelijk of hij nog belangstelling heeft voor de Aygo …..

Een paar minuten later zit ik in dit kleine monster met 75 pk naar de achterkant van de G-klasse te kijken, die snel uit mijn zicht verdwijnt!

Alles went!

“Ik denk dat het verstandig is om een half uurtje eerder te vertrekken.” Deel ik de secretaresse mede. “Het is maandagochtend en we moeten langs Bremen en Hamburg en natuurlijk onderweg nog laden.” Vervolg ik. Er staat een reis naar Kiel op het programma en de klant heeft daar een afspraak om 11.00 uur. Dat is bijna 440 km en dus sowieso 5 uur rijden, dan nog rekening houden met de files en ca. 30 minuten laden. Dus vertrekken we om 05.30 uur uit Zwolle in plaats van 06.00 uur. Vroeg opstaan, maar niet alleen voor de kant en mij. Er rijdt nog iemand, die uit Beuningen komt, mee ….. De navigatie van de TESLA geeft bij het intoetsen van de eindbestemming gelijk de plaatsen aan waar een supercharger van TESLA staat. Dat is in ieder geval superhandig. Als we na een paar uurtjes rijden het oplaadpunt proberen te vinden, is deze verstopt achter een benzinestation. Wat dat aan gaat, zijn ze in Nederland gemakkelijker te vinden. Tijdens het laden is er tijd voor koffie of is het nu andersom?

Hierna rijden we naar ons einddoel en komen daar iets voor 11.00 uur aan! Goed dus dat we iets eerder zijn vertrokken…. Nadat ik de heren heb afgezet, heb ik nog 35 km bereik. Als ik via het beeldscherm naar een supercharger in de buurt zoek, wordt mij medegedeeld, dat deze 50 km rijden is! Sh… dus moet ik eerst ergens stroom bijladen. Snel rijd ik naar een laadpaal, die ik thuis al met de app had opgezocht…. bezet! Op naar de tweede bij een hotel. Bij aankomst zie ik geen enkele paal. Als ik mij bij de receptie meld, wordt de locatie verteld.

De lader zit verstopt in een soort souterrain. Gelukkig is de kabel lang genoeg en na een uurtje, helaas geen supercharger, kan ik weer 85 km rijden. Na het betalen van het parkeergeld, stap ik in en zet koers richting Denemarken. Gelukkig is dit laadstation makkelijk te vinden. Tijdens het laden pak ik mijn rust, immers om 16.00 uur staat het vertrek naar Nederland weer gepland. Het doet mij allemaal denken aan de begin van het lpg-tijdperk. Als je dan naar het buitenland ging, zocht je in een boekje de lpg-stations op en deze lagen nooit aan de snelweg zelf. Alles went, zullen we maar zeggen! Eén conclusie is wel, dat de klant deze reis op één dag nooit gelukt was zonder privéchauffeur! Dus heb ik deze dag mijn waarde weer bewezen!

Zakenreis

“Ben jij beschikbaar voor twee retourtjes naar Schiphol?” vraagt de secretaresse aan mij. De klant moet vroeg op het vliegveld zijn en gaat voor een paar dagen naar Madrid, op zakenreis! Bij Defensie noemen we dat een dienstreis buitenland ….. gek eigenlijk, dat verschil. Ik heb in mijn tijd bij Defensie heel veel buitenlandse dienstreizen mogen maken en één ervan zal ik nooit vergeten. Ik was als jong kapitein geplaatst bij de Landmachtstaf, afdeling Plannen en mocht mij daar een jaar bezighouden met het Meteorologisch Informatie Systeem Koninklijke Landmacht. Ik wist niets van synoptische en ballistische meteo, maar bracht wel wat operationele ervaring in de Nederlandse werkgroep. De vertegenwoordigers van deze groep maakten ook deel uit van een internationaal werkverband, dat in Brussel op het NAVO-hoofdkwartier bijeen kwam. Dit was al een hele ervaring voor iemand, die net uit het “veld” kwam en bij wijze van spreken nog de camouflage vlekken op zijn gezicht had! “The next meeting will be at the White Sands Missile Range, El Paso in New Mexico!” zei de voorzitter na een paar dagen vergaderen en ik viel bijna van mijn stoel! Terug in Den Haag diende ik gelijk de aanvraag in voor deze dienstreis en na een aantal weken kreeg ik ….. groen licht! De vliegreis en het hotel werden door het reisbureau van Defensie geregeld net zoals de auto. “New Mexico!” dat is wel even iets anders dan de Duitse laagvlakte, dacht ik bij mijzelf.

Een paar maanden later vloog ik samen met vertegenwoordigers van de Directie Materieel en de Luchtmacht “de plas” over en kon ik “iag” achter mijn nam zetten (in Amerika geweest). Tijdens de vergaderingen was er ook even tijd voor ontspanning en bezochten we Mexico. Op een markt besloot ik iets voor mijn collega’s mee te nemen. “Afdingen hoor!” werd mij medegedeeld en dus kocht ik 20 boekleggers voor de helft van de prijs! Superdeal! “We are leaving now, Hans” hoorde ik onze gids nog zeggen en snel nam ik het zakje met de cadeautjes in ontvangst. Toen ik na een week weer thuis kwam en mijn koffer uitpakte, kwam ik het zakje weer tegen. “Even kijken of ze heel zijn gebleven” hoor ik mij nog zeggen en toen …… toen had ik een probleem! Er zaten geen 20 boekenleggers in maar 10! “Fantástico trato” hoorde ik de marktkoopvrouw zeggen, terwijl ik in Zoetermeer op zoek ging naar nog 10 boekenleggers……

Noodhulp

“Auto weer voor de deur! Goede reis!” app ik de klant, als ik weer terug in Almelo ben. Weer iemand geholpen en dit keer een oude bekende.

Albert en ik hebben de laatste 3 jaren van onze militaire carrière samengewerkt bij Directie Operaties van de Defensiestaf. Hij zat daar als vooruitgeschoven post van de Koninklijke Marechaussee en ik in dezelfde functie namens de Commandant Landstrijdkrachten. Een echte paarse kamer met ook nog vertegenwoordigers van de Koninklijke Marine en Luchtmacht. Het begon allemaal op 19 december jl. toen ik via Messenger het volgende berichtje van hem kreeg: “He Hans, rijd jij ook invaliden? Ik moet 22 januari naar Portugal, maar weet niet hoe ik op Schiphol moet komen….” Ik laat hem weten, dat ik alleen in de ochtend kan rijden, in de middag heb ik al een afspraak staan. “Ik moet om 06.55 uur op Schiphol zijn, is dat ochtend genoeg …..(gevolgd door 3 schaterende smiley’s)?” Ik antwoord, dat wie “A” zegt, ook ….. en dus sta ik ruim 4 weken later vroeg op om om 05.25 uur bij Albert te zijn. Als ik net onderweg ben naar Almelo, krijg ik een berichtje binnen met de mededeling, dat ik niet aan moet bellen. Check, check …. want dat doe ik natuurlijk nooit op dit soort tijdstippen. Ik ben iets eerder dan afgesproken en Albert biedt mij nog een kop koffie aan. “Ik ben zo blij, dat je kunt rijden!” Zegt hij, als hij met een kop koffie in zijn ene hand en een kruk in de andere hand mij bedient. Een aantal weken geleden is hij per ongeluk in een gat van een kruipruimte gestapt en is daarbij behoorlijk geblesseerd geraakt aan zijn been. Gelukkig gaat het nu wat beter en is hij in staat om naar Porto af te reizen. Daar vindt de wereld vogeltentoonstelling plaats en aangezien Albert sinds kort vicepresident is van de wereld vogelbond, wordt zijn aanwezigheid zeer op prijs gesteld. Onderweg naar Schiphol praten we bij waar we als pensionado allemaal mee bezig zijn. Beiden volgen we onze passie! Voor we het weten staan we voor Vertrekhal 1 en maak ik nog een foto van de “invalide”. Daarna weer snel terug naar het oosten. Dit was echt een gevalletje noodhulp!

GENIEten

Het is een natte herfstdag, heel erg nat! De klant heeft om 09.00 uur een afspraak in AHOY al waar de Stichting Nederlandse Industrie voor Defensie en Veiligheid haar jaarlijkse symposium organiseert. Ruim 2.500 bezoekers van Defensie, overheid, industrie en internationale vertegenwoordigers komen hier samen om te netwerken en nieuwe contacten op te doen. Om 06.00 vertrekken we uit Zwolle, binnen 3 uur naar Rotterdam moet lukken ….. Het is druk, verschrikkelijk druk onderweg en uiteindelijk zet ik de klant om 08.45 uur bij de VIP-ingang af.

Als ik de auto heb geparkeerd, meld ik mij bij de receptioniste met de woorden: “Mevrouw, ik heb behoefte aan 2 dingen …. een toilet en koffie!” Na het eerste afgerond te hebben, komt de Commandant Landstrijdkrachten op mij aflopen. We kennen elkaar al meer dan 25 jaar. “Zo weer aan het rijden?” vraagt hij belangstellend. Na een kort gesprek keer ik terug naar de receptioniste al waar mijn koffie klaar staat! Wat een service! Om de auto te laden met een supercharger van TESLA kan ik kiezen tussen Dordrecht en Gouda. Ditmaal kies ik voor Gouda, dat ik dan kan combineren met een bezoekje aan mijn peettante van bijna 83 jaar, die daar woont. Als ik aankom bij het “foodplaza/oplaadpunt” is de slagboom dicht en moet ik een code intypen. Dit heb ik nog niet eerder meegemaakt en ik besluit even plaats te maken voor een volgende bezoeker. Nadat ik achter de code ben gekomen, kan ik eindelijk laden. Hierna verras ik mijn tante, die ziek blijkt te zijn (en inmiddels is overleden ….), met een bos bloemen. Daarna is het weer tijd om terug te gaan naar AHOY. Als ik net op de parkeerplaats sta, zie ik de oud Chef Defensiestaf lopen. Ik ben van hem een derdejaars van de KMA en heb hem, als Amsterdammer, in die periode voor de eerste keer meegenomen naar het Olympisch Stadion voor een wedstrijd van het Nederlands Elftal en sinds die tijd, ca. 1980, hebben wij een band. “Ga je nu al weg?” vraag ik hem met een lach. Hij moet naar de commando-overdracht van de Inspecteur Generaal der Krijgsmacht, ook een genist. Leuk om te zien hoe veel van die genisten een mooie carrière hebben (gehad) en voor mij was het dus vandaag weer een dagje GENIEten!

Nevenactiviteiten

Dat het leven van een privéchauffeur niet alleen uit rijden bestaat, is mij nu wel duidelijk! Ik neem u even mee naar een aantal nevenactiviteiten van het hebben van een eigen bedrijf. Dit keer dus geen ‘spannende’ autorit met foto’s van mooie auto’s …… bent u er nog?

Naast de normale nevenactiviteiten zoals klantenwerving, administratie, sponsorverzoeken, het beantwoorden van open sollicitaties (“helaas, ik ben alleen en blijf alleen”) e.d. begon 2019 voor mij druk. Meestal is januari een rustige maand qua chauffeuren en dat was in 2019 niet anders. Het werd voor mij pas echt druk, toen er opeens een pallet met dozen vol boeken werd bezorgd.

Wat een gewaarwording en hoe ga ik dit aanpakken? Toch maar voor de Belastingdienst even een administratie opgezet en daarna de spanning van: “Is er wel belangstelling voor mijn boek?” Gelukkig wel …. en snel daarna werd ik een razende chauffeur op de fiets door Zwolle …. ik had voor de gein gesteld, dat ik de boeken in Zwolle persoonlijk zou bezorgen …. Daarnaast werd ik een vaste klant bij Drukkerij Het Snorretje, mijn verspreidingspunt voor de verzending buiten Zwolle. Als klap op de vuurpijl is er zelfs een keer een boek uit mijn fietstas gestolen …. ik wist niet dat het boek zo populair zou worden. Nu bijna een jaar later laat ik het boek via de uitgever verkopen en is het sinds deze week o.a. bij Bol.com te koop. Tot nu toe heb ik, hoop ik, wel 200 mensen een leuke leestijd bezorgd!
Medio december werd ik benaderd door het televisieprogramma “Zo kan het ook”, dat op RTL 4 & RTL Z wordt uitgezonden.

Waarschijnlijk was ik door mijn “Keek op de week!” opgevallen. Er zou een film van 3 minuten worden opgenomen, die ik na afloop voor mijn eigen promotie mocht gebruiken. Natuurlijk werd ik gestreeld! Ik op de televisie ….. Waar, hoe en met wie zouden de opnames moeten plaatsvinden? Dit schoot gelijk door mijn hoofd! Een paar dagen later werd ik gebeld ….. en belandde ik weer snel op aarde! Er werd van mij een behoorlijke investering verwacht …… en dat voor een paar minuten! Beetje jammer!
“Schoenmaker blijf bij je leest!” is nu mijn motto voor 2020. Eind deze maand bestaat Chauffeursdienst Zwolle al weer 4 jaar! Op naar het eerste lustrum en nog veel “Keken”, volgende week weer een echte!

Eindelijk

“Ik stel voor om 11.00 uur te vertrekken.”App ik terug naar de klant. Hij heeft om 15.00 uur een afspraak in Brussel bij het Ministerie van Buitenlandse van België en gelukkig kan ik rijden. Gelukkig, omdat ik eerdere verzoeken van hem helaas niet kon honoreren. De secretaresses van een aantal vaste klanten reserveren steeds eerder om zo verzekerd te zijn van mijn diensten. Helaas is niet iedereen in de gelegenheid om dit te doen. Ik hanteer echter nog steeds het principe: “Wie het eerst komt, wie het eerst maalt!” De laatste keer, dat deze klant een aanvraag indiende, probeerde hij mij nog te verleiden met de vorige auto van Youness Mohktar, die inmiddels in Amerika voetbalt. Voor de niet voetbal-kenners: Youness heeft bij PEC Zwolle gespeeld.
Gezien de belangrijkheid van de afspraak ruim ik dus een aardige marge in. De laatste rit met deze klant was naar het vliegveld van Brussel en toen kwamen we door files en ongelukken te laat aan en moest hij zijn vlucht verzetten.

Als ik op zijn werkadres plaats neem achter het stuur van de witte Mercedes Benz concludeer ik, dat zelfs spelers van PEC Zwolle het niet slecht hebben en ik vraag mij wel eens af of zij zich dit wel realiseren. Om 14.00 uur arriveren wij in het centrum van Brussel en omdat er geen parkeergelegenheid in de buurt is, rijd ik brutaal de smalle toegangspoort naar de parkeerplaats van het Ministerie binnen. Bij de slagboom vertel ik in het Nederlands, dat ik een afspraak heb. “Pardon?” Hoor ik door de intercom, gevolgd door een stilte en een paar minuten later staat een Nederlands sprekend iemand mij te woord. Hoe aardig ik ook ben, hij is onverbiddelijk. Er is geen parkeerplaats gereserveerd en ik moet gewoon achteruit en ‘wegwezen’, dit ondanks de auto achter mij….. Als de klant is uitgestapt, zet ik de auto iets verder in de straat neer bij een “laden en lossen” plaats en blijf erin zitten. Na precies een uur en een goed gesprek staat de klant weer bij de mooie Benz. Het duurt even voor we Brussel uit zijn en dan moet Antwerpen nog komen. Na vier uur optrekken, stilstaan en rijden, passeren we weer de IJssel! Home sweet home!

Sprookje?

“Hans, kun je vrijdagmiddag/-avond op 1 november naar de Efteling rijden?” Vraagt de secretaresse aan mij. Een snelle blik in mijn telefoonagenda wijst erop dat ik kan, dus bevestig ik de rit. PEC Zwolle speelt immers op zaterdagavond tegen AJAX …..

Als ik later de afspraak in onze familieagenda wil zetten, zie ik dat de wedstrijd verplaatst is naar vrijdagavond! Stom van mij, dus moet ik de consequenties aanvaarden….. beetje jammer! Als ik de klant die middag bij het kantoor van het sprookjespark afzet, wordt deze ontvangen door iemand in een speciaal kostuum.

 

Daarna stuur ik een berichtje naar Ger Donders, een oud-collega en tevens mijn opvolgend pelotonscommandant van januari tot november 1983 in mijn eerste functie na de opleiding, om even een bakkie te doen. Ger & Mieke wonen in Drunen, dus bijna om de hoek! “Leuk, maar ik moet alleen om 18.30 uur naar een veteranenbijeenkomst!” Krijg ik als antwoord en even later zit ik met Ger en zijn vrouw Mieke aan de koffie met wat lekkers. We halen weer even herinneringen op van onze eerste samenwerking. “Weet je nog dat we tijdens onze eindoefening samen op zo’n klein fietsje zaten?” Zegt Ger, gevolgd door een lach.

“Je kunt blijven eten.” Oppert Mieke, maar dat aanbod sla ik af. Ik kom immers zo maar binnenvallen. Na het eten van een pizza in Waalwijk, keer ik terug naar de Efteling, om daar in een soort wachtruimte plaats te nemen. De wedstrijd van PEC Zwolle is nog maar net begonnen als ik allerlei appjes binnenkrijg over de tussenstand. Zelfs een vaste klant houdt mij op de hoogte! 0-3 na twintig minuten …. “Je mist niets!” Krijg ik van een vriendin, die op mijn plaats in het stadion zit, te horen. Ik maak intussen kennis met een beveiliger, een oud-militair, die in Schaarsbergen heeft gediend. Hij nodigt mij uit om mee te gaan naar één van de shows. Beter dat, dan het voetbal….. Als het programma van eerdere shows uitloopt, besluit ik om toch maar niet mee te gaan. Straks sta ik bij zo’n show en is de klant eerder klaar…. In Zwolle is inmiddels het tij gekeerd…… PEC komt terug tot 2-3 en een gelijkspel zit erin ….. maar dan vlak voor tijd is het sprookje uit: 2-4! En ik? Ik rijd de auto weer voor! Op naar het volgende sprookje!