2020

Author Archives : Hans

2020

Deze maand bestaat Chauffeursdienst Zwolle al weer 5 jaar en vier, nou ja, “vier”……, ik het eerste lustrum! Wat vliegt de tijd en dat ondanks 10 maanden corona! En wat een raar jaar heb ik, en niet alleen ik, achter de rug. Na het topjaar 2019, begon ik vol goede moed en met al veel reserveringen in de pocket aan 2020! Op velerlei gebieden zou 2020 een heel mooi jaar worden: 75 jaar bevrijding, de Formule 1 in Zandvoort, het Eurovisiesongfestival in Rotterdam, het EK-voetbal deels in Amsterdam, de Invictus Games in Den Haag en ook nog de Olympische Spelen in Tokyo. Zelf hadden wij ons weer ingeschreven voor de 4-Daagse van Nijmegen en zou ik met een heel leuk stuk afscheid nemen van mijn toneelvereniging Quasi Berkum.

Daarnaast was het tijd om mijn boek “Achter het stuur” via o.a. Bol.com te verkopen voor het grote publiek. Na de eerste maand kreeg ik zelfs de eerste (en na later bleek de laatste ….) “royalties” binnen. Een schijntje t.o.v. de verkoopprijs van het boek, maar ja, wie het kleine niet eert!

Gelukkig werd er natuurlijk ook gereden, tot die bewuste 15 maart! Na twee maanden vol met ritten kwam de ene na de andere annulering binnen, werd toneel stopgezet net als mijn vrijwilligerswerk bij PEC Zwolle en de Peperbus. Opeens werd ik voor 100% een pensionado en dat was even wennen en niet alleen voor mij! Gelukkig keerde het tij even, al duurde dat niet echt lang. Binnen de familiesfeer werden wij geconfronteerd met het belang van het hebben van een goede gezondheid! Niets is belangrijker dan dat! Laat dat duidelijk zijn! Al met al een jaar om heeeeel snel te vergeten!

Wat zal 2021 brengen?Ik durf geen voorspellingen meer te doen. Voorlopig zitten we in een lockdown, al zou je dat niet altijd zeggen. Ik heb het idee, dat we ons begin 2020 meer aan de regels hielden dan nu. Ook wij knuffelen onze kleinkinderen niet meer met een raam er tussen en proberen nu zelfs af en toe voor meesteren juffrouw te spelen. Voor de rest is de agenda nog behoorlijk leeg, de kerk en het voetbalstadion zijn nog gesloten en veel klanten werken thuis!

Ik ben benieuwd, wanneer ik weer wat vaker op de “Start”-knop mag drukken. Eén reservering heb ik de komende tijd al staan, een rit met dozen! Laat maar komen!

Televisie

De klant heeft een vroege afspraak op het Mediapark in Hilversum. “Het is wat met die televisie” krijg ik vanaf de achterbank te horen. Ik antwoord, dat alles zijn voor- en zijn nadelen heeft. Onderweg krijg ik 2 mededelingen vanaf het dashboard: de ruitenwisservloeistof is op en de brandstof ook bijna! “Regel dit maar, als je mij hebt afgezet!” zegt de klant.

Als ik op het mediapark rondrijd, zie ik de gebouwen van de diverse omroepen en moet ik denken aan mijn vader, die 3 december jl. al weer 27 jaar geleden overleden is. Hij was gek op televisie. Niets was hem te veel om op het beeldscherm te komen. Zo werd ik in 1969 als 11-jarig jochie door hem meegenomen naar het Maagdenhuis, het bestuurscentrum van de Universiteit van Amsterdam, dat door studenten was bezet. “Het journaal zal er ook wel zijn” zei hij tegen mij en inderdaad dat klopte. Wij stonden samen achter de opgestelde dranghekken en ’s avonds waren we in een split second te zien. Ten minste volgens mijn vader dan …..

Daarna heeft hij zich samen met mijn zus nog eens opgegeven voor het programma “Eén van de acht”, destijds gepresenteerd door Mies Bouwman. Verder dan een voorselectie in Hilversum zijn ze niet gekomen, hij dacht, dat hij zelf de presentator was en maakte teveel grapjes ….. Wat dat aangaat, had onze tweeling meer succes. Zij hadden zich opgegeven voor het kinderprogramma Quatro, een quiz voor kinderen uit groep 8 o.l.v. Jochem van Gelder. Na de selectie mochten zij meedoen aan de opnames. Tevens mochten ze een aantal gasten als publiek meenemen. Toen werd mij duidelijk hoe bij de televisie het e.e.a. in zijn werk ging. Ze moesten een aantal kledingsetjes meenemen voor het geval ze zouden winnen en dus doorgingen naar de volgende ronde, die de week erop zou worden uitgezonden. Tussen de diverse opnames zat ca. 30 minuten en steevast werd dan aan het winnende koppel gevraagd: “Veel reacties gehad, de afgelopen week? ” …. hahaha. De dames deden het erg goed, maar struikelden na een spannende strijd ten slotte over de afkorting ZOAB. De tegenstanders, 2 jongens, wisten deze wel en gingen dus door! ZOAB ….. een afkorting, die ze nooit meer vergeten!

Als ik de auto heb voorzien van de diverse vloeistoffen is het wachten op het seintje van de klant voor de terugreis naar Zwolle!

Knopje

“Zal ik straks tijdens het wachten de auto even laten wassen?” vraag ik aan de klant als we onderweg zijn naar Den Haag. Ik zie dat van mijn rechterhand al mijn vingers vies zijn en vraag mij in eerste instantie af hoe dat is gekomen. Dan schiet het mij gelijk te binnen. Ik heb mijn tas met een flesje water, een lunchpakketje en wat leeswerk achter in de kofferbak van de Tesla Model 3 gelegd, vlak voordat ik instapte. “Je moet de klep een beetje met geweld dichtdoen!” had de klant nog gezegd en dus deed ik dat …..  met een paar smerige vingers als resultaat. Maar eerst even laden bij de snelladers van Tesla. Van de klant begrijp ik, dat er tegenwoordig een snellader van dit merk in Rijswijk is geopend. Goed dat hij dit zegt, anders was ik zo naar Leiderdorp gereden. Het is ook al weer zo lang geleden, dat ik in een Tesla heb gereden …..  COVID-19 zal ik niet snel meer vergeten. Elke persconferentie wacht ik met spanning af, wat er nu weer wordt besloten. N.a.v. de laatste kreeg ik gelijk 5 annuleringen….. beetje jammer! Alles gaat tegenwoordig via het beeldscherm!

Als ik klaar ben met laden krijg ik een appje van de klant: “Je hebt lekker snel geladen volgens mij.” Ja, met een app van Tesla is alles te volgen! Op naar de wasstraat! Ik heb zo mijn adresjes in Den Haag en deze wasstraat is niet te duur, overdekt stofzuigen, ze hebben er koffie en niet te vergeten een toilet! Met de huidige sluiting van de horeca moet je immers overal rekening mee houden! Tijdens het nuttigen van de koffie praat ik even bij met de chauffeur van minister Cora van Nieuwenhuizen, die het wel heel druk heeft.

Hierna zoek ik een rustige parkeerplek op en verdiep mij in de geheimen van de Model 3. Ook hier gaat alles via het beeldscherm, er komen geen knopjes meer aan te pas. Behalve één, maar daar kwam ik achter toen ik de klant weer op moest pikken. Er was geen plaats meer en dus parkeerde ik de auto op de stoep. Alarmlichten aan en ….. alarmlichten …. hoe gaan die aan? Weer scrollen door het beeldscherm, maar niets. Toen ik het aan de klant vroeg, toen hij was ingestapt, sprak hij de magische woorden: “Knopje boven de spiegel!”

Knopje ……. grrrrrr…..!!

Foto shoots (slot)

Als ik op advies van de VT-wonen styliste naar Plantage RoCoCo rijd, is het nog steeds slecht weer. Balen dat ik geen strandwandeling kan maken. Nadat ik de auto op de parkeerplaats heb gezet, moet ik nog een stukje lopen en dan verschijnt plotseling het statige gebouw in mijn vizier.

Als ik naar binnen stap, valt gelijk de schitterende inrichting op. Na het invullen van mijn gegevens, bestel ik een latte en neem plaats in een schitterende zitkamer. Ik stuur gelijk een appje door naar Maaike, onze dochter, die bij HK Living werkt. Wat is dit een mooie locatie voor foto shoots van interieurspullen.

Ik dood de wachttijd met een boek over oude auto’s, dat op in de vensterbank ligt. De mooiste auto’s staan er in beschreven en vanaf de jaren zestig herken ik ze allemaal: de Mercedes Benz, een Porsche, de Aston Martin van James Bond, de Jaguar, de Mini en nog veel meer. Vroeger had ik van deze auto’s allemaal Dinky Toys en wat was ik daar zuinig op. Vandaag de dag leveren deze miniatuurmodellen het veelvoudige op van wat ze toen hebben gekost!

Als ik een paar foto’s aan het maken ben, sta ik opeens oog in oog met Dionne Stax, bekend van het NOS-Journaal, het programma “Van onschatbare waarde” en nog veel meer. Zij is gekleed in een prachtige, spierwitte bruidsjurk en ziet er schitterend uit en het enige, dat ik kan uitbrengen, is: “Een bekend gezicht!” waarop zij moet lachen. Heb ik hier een primeur voor de roddelbladen, gaat zij hier trouwen? Ik schiet snel een foto, waarna er gelijk iemand op mij afkomt op mij er op te wijzen, dat dit verboden is. Te laat …. snel app ik de foto naar onze familieapp, maar ik zal de foto nergens anders plaatsen. Even later hoor ik een echte fotograaf druk bezig zijn met het geven van aanwijzingen. Vlak daarna verdwijnt Dionne weer om circa 15 minuten later wederom te verschijnen in een andere, mooie creatie. Wat een dag!

Mijn tweede foto shoot vandaag en wederom kom ik tot de conclusie dat het met Chauffeursdienst Zwolle nooit saai is!

Foto shoots (deel 2)

De volgende ochtend maak ik om 06.30 uur de buurt voorzichtig wakker met de 2 liter diesel. Het avontuur kan beginnen! Ik zit in de auto met 4 dozen, die niets te zeggen hebben, en dat gebeurt niet vaak. Onderweg naar IJmuiden denk ik nog even terug aan gisteravond. Nadat ik de auto heb opgehaald, vertel ik tegen Hanneke, dat ik een Volvo bij mij heb, maar dat Willem-Jan naar een andere auto op zoek is. Hij rijdt niet meer zo veel en betaalt wel elke maand ruim € 140 motorrijtuigenbelasting. “Misschien is de auto van de buurman iets voor hem!” merkt ze op en ze gaat weer verder met haar legpuzzel.  Onze buurman is uitbehandeld en kan geen auto meer rijden. Na wat appjes heen en weer stuur ik de foto’s van de Peugeot 3008 naar Willem-Jan, die gelijk enthousiast wordt. Leuk als ik mensen kan helpen en het bijzondere is, dat ik een week hiervoor ook een andere buurvrouw, die onlangs weduwe is geworden, had geholpen met het verkopen van haar auto. Naast parttime privéchauffeur, acteur en auteur ben ik nu ook onbezoldigd autobemiddelaar……!

Als ik op tijd in een regenachtig en winderig IJmuiden arriveer, zijn de stylisten van het blad VT-wonen er nog niet. Als ik een kwartier later kort kennismaak met de dames help ik mee de lading lossen. De eerste doos vliegt bijna uit mijn handen ….. ik dacht dat deze zwaar zou zijn, maar voor dit gewicht heb ik geen sportschool nodig! Wat zou er toch inzitten? Op de vraag van één van de stylisten wat ik de rest van de dag ga doen, antwoord ik, dat een strandwandeling er vandaag waarschijnlijk niet inzit. “Lezen, koffiedrinken, visje eten, foto’s maken e.d.” deel ik haar mede, waarna ik van haar de tip krijg om naar Plantage RoCoCo te gaan: “Een heel mooi, oud gebouw, hier vlakbij.” Omdat het nog vroeg is, google ik eerst maar even mijn opdrachtgeefster om te zien wat er wellicht in de dozen zit en zie ik een paar prachtige papieren voorwerpen op mijn beeldscherm verschijnen. Is dit papier, niet te geloven?

Wie weet heb ik vandaag wel de spullen vervoerd van een binnenkort, hele bekende kunstenares uit Zwolle! Ik heb meer klanten vervoerd, die inmiddels bekend/beroemd zijn …..

www.elsavisser.com

Foto shoots (deel 1)

“Wat heb je gedaan vandaag en hoe kwam je hier terecht? Voor een klant?” een appje van één van onze (nieuwsgierige) dochters naar aanleiding van een paar foto’s in de Familieapp. Ik antwoord, dat ik het wel vertel in 2 verhaaltjes op social media. “Ik ben nu ook wel benieuwd!” antwoordt een andere dochter. “Geduld dames” antwoord ik, gelijk gevolgd door een opmerking van één van hen, dat ik het hele verhaal ook kan inspreken via de app “Hoef je het maar 1x te vertellen!” lees ik  …… Vrouwen!

Het begon allemaal een week eerder. We liepen met onze kinderen en kleinkinderen in de Efteling toen mijn mobiel ging. De klant, ik noem haar voor het gemak even Elsa, belde mij terug om te bevestigen, dat ik de opdracht kreeg. Een dag eerder had Elsa bij mij geïnformeerd of ik de bewuste datum beschikbaar was en wat de kosten waren. De opdracht was of ik papierwerken van haar naar IJmuiden wilde brengen voor een foto shoot van VT-wonen en later op de dag weer mee terug naar Zwolle wilde nemen. “Mijn man heeft jou aanbevolen en ik vertrouw hem!”  vertelde ze mij.  Nu blijkt haar man, Willem-Jan, een oude bekende van mij te zijn …… Hij heeft mij eens op mijn knieën het toneel in Odeon op zien komen, zonder dat hij mij verteld had, dit te moeten doen!

Nadat Elsa alle details voor mij in een mail heeft verwoord, kom ik tot de conclusie, dat ik de bewuste dag om 06.30 uur wil vertrekken. Ik antwoord dit aan haar en doe gelijk het voorstel om de avond ervoor de auto met spullen op te komen halen. Dit lijkt haar een prima idee en dus sta ik een paar dagen later bij het stel voor de deur. Als we even kort kennismaken, komt Willem-Jan er ook bij met de autosleutels, de papieren en …… zijn kaart van de wegenwacht. Het was eerst de bedoeling, dat ik de Opel Corsa van Elsa mee zou nemen. Ze had nog gevraagd of ik dat niet erg vond …. na al die verhalen van Willem-Jan over mooie, grote, dure auto’s. Maar een kaart van de wegenwacht?

“Die Volvo V50 is van begin 2005 en er staat al meer dan 400.000 km op de teller, dus……”  Ok, dat is inderdaad iets anders dan een Porsche, een Mercedes S klasse, Tesla  of iets dergelijks, maar het maakt mij allemaal niet uit, als ik maar rijden kan! De volgende ochtend maak ik om 06.30 uur de buurt voorzichtig wakker met de 2 liter diesel. Het avontuur kan beginnen!

Een nieuwe auto

“Hoi Hans, alles goed? Vraagje zou jij wellicht …. kunnen rijden? P.S. ik heb een nieuwe auto, een BMW X5.” Een app inclusief een foto van de nieuwe bolide en wat voor één! En deze chauffeur mag daar dus in rijden! Als ik mij op de bewuste dag meld, staat dit zwarte gevaarte al te shinen! Na het loskoppelen van de laadkabel kan het genieten beginnen. Het eerste dat altijd opvalt in een nieuwe auto is de speciale lucht, die binnen in de cabine hangt. Het klinkt misschien vreemd, maar daar kick ik wel een beetje op. Velen zullen mij voor gek verklaren, maar eerlijk …. dat luchtje ….. mmmm. De één krijgt een kick van de lucht van een tube Bisonkit, de ander van ….. preciessss!

En wat heb ik dat luchtje vaak geroken vanaf 1980, toen ik mijn eerste auto, een Honda Civic, kocht. Nou ja, met een beetje steun van mijn ouders dan, want als cadet-vaandrig op de Koninklijke Militaire Academie had ik nog niet zoveel spaargeld. Ik betaalde mijn ouders trouw elke maand mijn schuld af en na één jaar was de auto echt van mij. Daarna volgden er nog vele nieuwe bolides en elke 2-3 jaar weer die heerlijke lucht. Velen verklaarden mij voor gek om zo snel weer een andere auto te kopen, maar ja ….. de één rookt een pakje sigaretten per 1-2 dagen (eind vorige eeuw heel normaal), de ander drinkt een krat bier per week en sommigen doen allebei! En ik? Geen sigaretten, geen bier, alleen een nieuwe auto! Nooit hoge onderhoudskosten en weinig problemen! Wat dat aangaat kon ik altijd met een gerust hart op oefening gaan of op uitzending. Hanneke stond nooit met 3 kinderen langs de weg met een kapotte auto. Ik trouwens wel …… Ik werd verliefd op een Peugeot 407 diesel en nieuw waren die wel erg duur. De liefde was echter niet wederzijds. Het roetfilter regenereerde niet en zo stond ik op een dag met 3 collega’s stil langs de A50 en werden we op een truck afgevoerd …. dusssss. Onze laatste 2 auto’s zijn geïmporteerd en helaas ontbreekt dan wel het bekende luchtje! Je kunt niet alles hebben.      Maar  ….. ik ben dus nog steeds niet afgekickt! Rijden maar in die spiksplinternieuwe BMW!

De realiteit

“Kom maar even binnen, we hebben lekkage gehad en ik ben nog niet klaar!” deelt de klant mij mede, gevolgd door: “En we hebben toch tijd genoeg!” Als ik antwoord, dat we onze tijd wel nodig hebben met de maximum snelheid van vandaag de dag, maakt hij toch enige haast. Onderweg naar een regenachtig Rotterdam praten we bij, want mede door COVID-19 hebben we elkaar een tijd niet gezien. Ik had in mei nog wel een berichtje naar hem gestuurd om te vragen hoe het met hem en zijn vrouw ging. Hij valt qua leeftijd namelijk in een risicogroep. De klant is één van mijn eerste klanten toen ik begon met mijn chauffeursdienst en dat schept toch een band. Mijn belangstelling werd op prijs gesteld.

Als ik vraag of het bedrijf, waar hij nu vanaf de zijlijn alles volgt, maar nog wel degelijk betrokken is, ook veel last heeft gehad van het virus, antwoordt hij bevestigend. “Maar al met al valt het nog mee, we hebben wat reserves opgebouwd en geen steun van de overheid nodig” vertelt hij met enige trots.

Vandaag heeft de directie een bijeenkomst georganiseerd op de SS Rotterdam, het schip dat tegenwoordig als hotel en evenementen locatie is ingericht. Eigenlijk had de klant gezien corona hier geen zin in, maar de directieleden hebben er op aangedrongen en hem verteld, dat zijn aanwezigheid zeer op prijs wordt gesteld. Alles is in het werk gesteld om de veiligheid te garanderen. Hij heeft immers de laatste tijd al genoeg mensen in zijn omgeving zien wegvallen.

Als hij vraagt hoe het met mijn werkzaamheden gaat, kan ik alleen mededelen, dat ik ook geen steun nodig heb …. Gelukkig vind ik mij in een luxe positie, maar mijn omzet is van maart t/m augustus wel met 95% gedaald. “Maar goed, dat ik mijn secretaresse heb gezegd, dat ze voor deze rit eerst jou moest bellen” laat hij mij vanaf de luxe fauteuils achterin weten. “Hans Ruiter heeft het altijd druk” had ze hem mede gedeeld. Tja , dass war einmal …… hahaha. De realiteit is nu heel anders!

Maar net zoals vandaag: Na regen komt altijd weer zonneschijn!

Weddenschap

“Hans, we hebben een etentje in de Librije, zou jij ons kunnen rijden? ” Ik antwoord, dat dit geen probleem is in deze rustige tijd. Als ik de desbetreffende avond op tijd bij de klant arriveer, krijg ik de adressen door van de andere gasten en zo pendel ik een paar keer richting de Librije. De Librije, wie kent dit restaurant van Zwolle niet? Wie zou daar niet een keer willen eten?

Nadat ik iedereen heb afgezet, rijd ik terug naar huis en denk aan 23 jaar geleden. Wat was het geval? Mijn Schoonzus en haar ex-man hadden een goedlopend aannemersbedrijf in Almere en hij was net zo gek van voetbal als ik. Hij fan van FC Omniworld en ik fan van FC Zwolle, beiden uitkomend in de Jupiler League, de oude eerste divisie. Op een dag stelde hij voor om een weddenschap af te sluiten met als voorwaarde, dat de verliezer een etentje voor ons vieren zou betalen in de Librije. De club, die in de eindstand als laagste van de twee gerangschikt was, moest betalen! Zonder te twijfelen ging ik akkoord, immers FC Zwolle was in al die jaren nog nooit lager geëindigd dan de club uit Almere! Opgetogen deelde ik Hanneke mede, dat wij ons konden opmaken voor een gratis etentje in de Librije! “Ga maar vast een mooie jurk uitzoeken!” deelde ik haar vol zelfvertrouwen mede.

Mijn lot lag echter in handen van de spelers van FC Zwolllllluuuuuh! Het werd een heel raar seizoen en de voetballers uit Almere speelden beter dan ooit en die uit Zwolle ….. het laat zich raden. “Jij ook altijd met je grote mond!” kreeg ik te horen. “Het komt allemaal goed!” zei ik geruststellend, terwijl ik stiekem al aan het sparen was….. Mijn hoop was gevestigd op de laatste periode. Hier moest FC Zwolle toeslaan anders zou “Hintergarten” onze vakantiebestemming worden! Gelukkig voor mij begon het in Zwolle te lopen en werden er veel wedstrijden gewonnen en dus punten gepakt. Uiteindelijk werd FC Zwolle negende in de eindstand en had ik de weddenschap gewonnen …..pffff.

Een paar weken later zaten we heerlijk te genieten van een zevengangen diner met wijnarrangement en konden we na afloop wel een chauffeursdienst gebruiken. Slingerend op de fiets reden we met z’n allen naar ons huis.

Rijbewijs

Afgelopen week heb ik voor de zoveelste keer, ik ben de tel een beetje kwijt, mijn rijbewijs vernieuwd c.q. verlengd. Ik had een brief gekregen, dat ik mij moest laten keuren i.v.m. mijn leeftijd …. neeeee …… en het feit dat het om een groot rijbewijs ging. Na een interne evaluatie, klinkt interessant, heb ik besloten om mijn groot rijbewijs in “de wacht” te zetten.

Deze maand ben ik al weer 44 jaar in het bezit van mijn rijbewijs. Ik kreeg, toen ik 18 jaar werd, de rijlessen van mijn ouders aangeboden. Ik hoor het mijn vader nog zeggen: “Alvast je cadeau voor het behalen van je VWO-diploma!” Na 17 officiële lessen, ik oefende met mijn vader al lang elke zondagochtend op een groot parkeerterrein bij mijn oude voetbalclub DCG, mocht ik begin juli 1976 afrijden. Ik zag alleen een beetje tegen de ogentest op, toen al ….. , maar gelukkig kon ik het kenteken lezen van een verderop geparkeerde auto. Vol goede moed vertrok ik samen met de examinator. Er waren een paar twijfelgevallen onderweg, maar ik kreeg geen ingreep! Toen we terugkwamen bij het CBR sprak hij voor mij de volgende magische woorden uit: “Je bent geslaagd, maar je rijdt nog onvolwassen!” Nou ja zeg, ik was net 18 en in 1976 was je met 21 jaar pas volwassen, dus …..

In 1980 haalde ik aan het einde van het 3e jaar op de KMA mijn ‘groot’ rijbewijs, dat toen nog helemaal overgeschreven werd op je burgerrijbewijs en zodoende had ik alle rijbewijzen (inclusief bus met aanhanger …..), behalve mijn motorrijbewijs.

In al die jaren heb ik, voor zover ik mij kan herinneren, maar 1x een ongeluk gehad en dat was op de Generaal Spoorkazerne in Ermelo en heb ik, inclusief het rijden voor de Chauffeursdienst Zwolle, al circa 1 miljoen kilometers gereden…..  Niet slecht voor iemand die ‘onvolwassen’ begon!

Eén ding moet ik nog wel eerlijk bekennen …… Ik haalde dan wel in 1x mijn rijbewijs, maar zakte dat jaar wel voor mijn VWO! Mijn ouders hebben mij dat destijds vergeven en ik heb dat het jaar daarop goedgemaakt!